Zoals
Ditza is er maar één. Zij beroert iedere bezoeker, medespeler en ja, zelfs rechter met haar natuurlijke spel zodat iedereen lacht als zij lacht, huilt als zij huilt en geniet als zij geniet. Hierdoor heeft ze van zichzelf al hoge status in de DOGMA-omgeving èn daarbuiten.
Wat Johan Cruijff heeft met voetbal, Muhammed Ali met boksen en Tiger Woods met golf, dat heeft
Simone met theatersport. Dit is eigenlijk nog een eufemisme, om je daarvan te overtuigen zul je haar één keer moeten zien spelen.
Inge is een beest. Een feestbeest. Met veel kleurtjes. En veel fantasie. En veel energie. Meer dan haar omgeving. Wordt hyperactief van kleurstoffen. En van medemensen. En van lucht. Zoekt het avontuur niet op maar trekt liever zelf de aandacht van het avontuur. Gekkenwerk.
Tekenfilmfiguur
Ferry. Zijn meest typerende moment was toen hij drie rollen speelde: één met zijn lichaam, één met zijn trui en één met zijn stem. Fantastisch op het podium, bovendien is hij voorzien van genoeg geluidseffecten voor een weeshuis. Staat ook bekend om zijn acteerprestaties in het dagelijks leven, op de meest onverwachte en ongemakkelijke momenten.
Ze draagt wedstrijden en ze speelt als een malle. Ze ziet de mogelijkheden en kiest de beste. Ze komt met fantastische input als dat nodig is maar treedt ook naar de achtergrond om haar medespelers te laten schitteren. Je zou daarom zeggen dat ze niet kan zingen, maar niets is minder waar: dit multitalent heeft net zoveel noten op haar zang als pijlen op haar boog.
Marianne.
Kasper heeft alles onder controle. Hij ziet erop toe dat de scènes de inhoud krijgen die ze verdienen en speelt de dramatiek met overgave. Zeer populair onder zijn medespelers maar nog populairder onder het publiek. Als deze tragikomiek speelt, weet niemand waar hij ons naartoe zal voeren maar iedereen is zeker van boeiend en gevoelig spel waarbij de emoties flink kunnen oplopen.
Waar de flora in bloei staat, de fauna naast elkaar leeft in vrede gelijk aan de houding van een eeuwenoude eik, in volkomen eenvoud maar hoog verheven boven de menselijke drukte, terwijl een beekje uit de bergen kabbelt om de herten te laven, speelt een blond meisje lier en ze zingt erbij. Dat is
Merle.
Zie je
Maarten op het podium staan, verwacht dan maar puur, keihard, niets ontziend spel waar zelf de meest volharde theaterganger door van zijn stuk raakt. Hij komt, staat, raakt, bespeelt en speelt tot het publiek zich als één man afvraagt of ze niet per ongeluk toch in de werkelijkheid zijn beland.
Spelen met
Jeroen is een belevenis apart, daar zijn alle DOGMAten het over eens. Onduidelijk echter is de oorzaak: is het zijn natuurlijke elegantie, zijn goede input, zijn verbluffende theatervisie, de spannende onvoorspelbaarheid die altijd in zijn scènes aanwezig is of gewoon zijn uiterlijk (zie foto)? Waarschijnlijk komt het er gewoon op neer dat populariteit een combinatie is van factoren. Of, zoals de spelers van DOGMA plachten te zeggen: 'O Jeroen, speel met mij, speel met mij!'
Gerlinde, Gerlinde, Gerlinde. Zij improviseert wat Becket, Sartre en Goethe hadden kunnen schrijven: zo doordacht, zo ad rem en toch blijft ze altijd zo spontaan. De transferkosten voor Gerlinde waren een rib uit ons lijf, maar we hebben haar!
Hij komt altijd op de motor, ongeveer vijf minuten voor het begin van de wedstrijd aangereden. Schenkt zichzelf dan een bak koffie in, speelt de sterren van de hemel, neemt een slok koffie terwijl hij constateert dat door zijn overdonderende speeltechniek de tegenstanders, het publiek en zijn teamgenoten toe zijn aan pauze. Dan roept hij 'Schaft!', eet zijn meegebrachte boterhammetjes op en na de pauze weet hij de rechters wederom te overtuigen de vijf punten-bordjes omhoog te houden. De met stomheid geslagen zaal laat hij achter zich, hij zet zijn helm op en vertrekt naar huis. Zo is
Tim.
'Don't shoot the piano player', op niemand is deze uitspraak meer van toepassing dan op
Merijn. Want deze theaterveteraan (hij acteert al vanaf zijn vijfde) kan veel meer dan slechts pianospelen: hij is de top of the bill van elk willekeurig filmgenre, hij heeft duizend typetjes met de meest uiteenlopende stemklanken en hij kent elke theatersportgame blind van binnen en van buiten.
Hij speelt zoals hij leeft: snel, to the point en zonder poespas. Met wie je hem ook op het podium zet,
Sjors pakt door. Hij dwingt zijn medespelers het tempo van de scène bij te houden en dwingt het publiek op het puntje van de stoel te blijven zitten. Reken maar dat hij ieder sprookje in één minuut kan vertellen. En in dertig seconden. En in vijftien. En in zeveneneenhalve.
